และแล้วเวลาก็เลยผ่าน...ตอนนี้ย่างก้าวเข้าสู่เดือนที่สองของปี ว่ากันว่าเป็นเดือนแห่งความรัก(ใช่ไหมนะ) อีกทั้งเป็นเดือนเกิดของเรา...และเราเฝ้ารอที่จะพบกับสิ่งดีๆที่ทำให้สุขีให้เกิดขึ้น
แต่แล้วอาทิตยสุดท้ายของเดินที่ผ่านมาที่ดูเหมือนจะเป็นเดือนที่ราบเรียบ เนื่อยๆ เฉื่อยๆ
ในที่สุดกลับเป็นสัปดาห์ที่มีสิ่งต่างๆมากมายเข้ามาในชีวิตเรา(ซะงั้น)

ของเริ่มด้วยเรื่องที่ทำให้เรามีความสุขมากมาย
และสิ่งนั้นคือ การที่เราได้พบกับเพื่อนสนิทที่บดินทรอีกครั้งแบบครบองค์
มันช่างเป็นสิ่งที่ดีเหลือเกิน.....เพื่อนๆยังคงเหมือนเดิม ยังคงมีความรักให้กันเสมอ
เราดีใจจริงๆที่ได้เจอทุกคนอีกครั้ง....(การนัดเจอกันนี้มันช่างยากลำบากเหลือเกินเนอะ...ว่าไหม)

"ขอบคุณนะตาล ปอ เนอส แอม อร....ขอบคุณพวกแกจริงๆ ถึงเหนื่อยแต่ก็สนุกดี"

อ๋อ.....ยินดีด้วยกับความสำหรับนะจ๊ะอร...ล่อสองใบเลยทีเดียว หมั่นไส้
แล้วก็ขอบคุณนะ...การที่แกรับปริญญากลับเป็นการคืนสู่เหย้าของพวกเราทั้งหกอย่างครบองค์ประชุม


ตอนนี้ชักอย่าเจอเพื่อนเก่าที่โรงเรียนบดินทรทุกคนแล้วล่ะสิ...อยากเจอทุกคน ทุกห้องเลย
ไม่มีทุกคนเป็นไงกันบ้างเนอะ....ไม่รู้เดินสวนกันจะพอจำกันได้บ้างรึป่าวววว



จบจากเรื่องแฮปปี้ๆก็มีเรื่องที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในครอบครัวเราอย่างมาก
มันช่างเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดและไม่คาดฝันว่าจะเกิดขึ้นในระยะเวลาอันใกล้

แต่อย่างไรครอบครัวของเราก็จะผ่านมันไปให้ได้อย่างดี....เชื่อมั่นและจะก้าวต่อไป

อย่างน้อยเรื่องที่เกิดขึ้นก็มีส่วนที่ดี คือเป็นบทเรียนราคาแพง ทำให้เรารู้จัการใช้ชีวิต
อีกทั้งทำให้มีสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้...ซึ่งจะนำความสุขเข้ามาในบ้านของเรา


ชีวิตคนเรามันก็ละครชัดๆ...เชื่อเราเถอะ!





รักพ่อกะหม่ามี๊ที่สุดเลยน้า.....คร้า